منبع:
نشريه علمي پژوهشي آموزش عالي ايران- شماره 2  پاييز 1387

نویسنده:
فراستخواه مقصود*
 
* موسسه پژوهش و برنامه ريزي آموزش عالي
 
چکیده:
دسترسي به يادگيري در سطح عالي، بخشي از حقوق شهروندان براي دانستن به ويژه در اقتصاد دانش و جامعه يادگيرنده است. نشانگرهاي کمي و کيفي دسترسي به آموزش عالي از شکاف عميق ميان وضع موجود کشور ما با جوامع توسعه يافته موفق از حيث روند توسعه حکايت مي کند. اين در حالي است که جهت گيري برنامه چهارم به افزايش نرخ نام نويسي ناخالص در آموزش عالي، از يک سو مستلزم چالش ها و رياضت سختي براي تامين منابع و ظرفيت سازي جديد، و از سوي ديگر در بايست هدف گزيني ها و فعاليت هاي بلند کيفي است تا رشد کمي به نتايج معکوس منجر نشود. در همين راستا، ضرورت هايي همچون تنوع منابع مالي، توسعه زير ساخت هاي لازم براي يادگيري از راه دور و الکترونيکي، توسعه کيفيت نظام سنجش و پذيرش، کيفيت منابع انساني و هيات علمي، نهادينه شدن ارزشيابي و اعتبار سنجي، رقابتي شدن آموزش عالي، تعامل سه جانبه دانشگاه، بنگاه و دولت و ضرورت هاي ديگري از اين قبيل به ميان مي آيد.
 
كليد واژه: کالاي آموزش عالي، شاخص هاي دسترسي، آزمون فاصله، کميت دسترسي، کيفيت دسترسي، خط مشي ها