در این نوع سازماندهی، واحد ها بر حسب وظیفه تقسیم شده اند که هر یک وظیفه ای غیر مشابه با دیگری دارند.در این سازماندهی بایدوظیفه کلی و هدف اصلی سازمان به وظایف جزئی تر تقسیم شوند.

تقسیم بندی وظیفه باید تا حدی انجام گیرد که وظیفه حاصله برای یک شغل از جهت کمیتت ،همگونی اجزا و کیفیت مناسب باشد.جزئی کردن بیش از حد وظیفه به شغل لطمه می زند و آن را اصطلاحا فقیر و بی معنی می کند.مشاغل حاصل از تقسیم نباید موجب یکنواختی و بی معنی شدن شغل شود و باید از عهده یک فرد برآید. تقسیم بندی زیاد به ایجاد پست های زائد می انجامد. اطلاع از استانداردهای کار مارا در تعیین تعداد پست ها کمک می کند.

پست های انتخاب شده از هم جدا هستند و هماهنگی و ارتباط لازم بین آنها بر قرار نیست. برای ایجاد ارتباط و هماهنگی باید برای پست های لازم سرپرستی ایجاد کنیم .برای انجام این کار باید پست های هم خانواده و همگون را انتخاب کنیم.
پس از انجام این مراحل نکته مهم فقدان پست های کمک کننده یا ستادی است .اصولا هر سازمانی برای انجام وظایف خود به دو نوع واحد صف و ستاد نیاز دارد.

واحد صف: مستقیما مجری هدف اصلی سازمانند.
 واحد ستاد: یاری کننده واحد های صف در انجام وظایفشان اند .

ملاک اساسی تشخیص واحد صف از ستاد در هر سازمانی ،هدف اصلی آن سازمان است.

یک راه ساده تعیین واحد های ستادی مقایسه سازمان با سایر سازمان های مشابه است .پس از تعیین واح های ستادی به ترتیبی که در مورد واحد صف ذکر شد ،تقسیم بندی را انجام می دهیم.

برای تکمیل کار سازماندهی باید وظایف،ومسئولیت ها و اختیارات هر پست و هر واحد را تعیین کنیم و آنها را به همراه نمودار تشکیلات سازمانی ارائه کنمیم.ذکر این نکته لازم است که پست های حاصل از تقسیم وظیفه باید از جهت درجه و مرتبه نیز مورد ارزیابی قرار گیرند .پس ضروری است که طراح سازمانی از ارزیابی مشاغل و طبقه بندی آنها آگاه باشد.

به طور خلاصه در سازماندهی بر مبنای وظیفه ،هدف کلی و ماموریت اصلی سازمان را بر اساس تقسیمات وظیفه ای در قالب واحد ها و پست ها می شکنیم و سپس مسئولیت ها و اختیارات پست ها و واحد ها  را مشخص می سازیم.سپس این پست ها و واحد ها را چنان با هم مرتبط می سازیم که کار هکاهنگی و نظارت و هدایت از طریق سطوح مختلف مدیریت امکان پذیر شود.

مزایا و محدودیت های سازمان بر مبنای وظیفه:
مزایا: ایجاد حوزه های قوی تخصصی-بازدهی بالا در کارهای همیشگی و ثابت
محدودیت ها: سازمان فاقد انعطاف است –همکاری بین واحد ها چندان قوی نیست-هر واحد تنها به هدف خود می اندیشد-لوث شدن مسئولیت هابین واحد ها و دشواری ارزیابی عملکرد کل سازمان در ارتباط با فعالیت واحد هاست.

منبع: کتاب مدیریت عمومی، تألیف دکتر سید مهدی الوانی

تهیه و تنظیم: طاهره قربانزاده فاراب