منبع: مجله علمی پژوهشی سياست علم و فناوري بهار 1387; 1(1)

چکیده:
در جهان امروز، فناوري اطلاعات به عنوان مهمترين رکن توسعه جوامع بشري محسوب شده و روز به روز بر شتاب حرکت جوامع از دوران صنعتي به عصر اطلاعات افزوده مي شود. مطالعات انجام شده درباره برنامه هاي توسعه اغلب کشورها، نشانگر محوري بودن نقش فناوري اطلاعات در اينگونه برنامه هاست و در اين ميان توسعه منابع انساني متخصص به عنوان مهمترين عامل براي نيل به چنين هدفي محسوب مي شود.
در مقاله حاضر نتيجه طرح پژوهشي نيازسنجي منابع انساني متخصص کشور در عرصه مهندسي فناوري اطلاعات مورد توجه قرار مي گيرد؛ به همين دليل ابتدا با ارايه تعريفي از فناوري اطلاعات و نيروي کار آن، به بررسي روشهاي پيش بيني منابع انساني اشاره مي شود و سپس با انتخاب يکي از روشهاي ياد شده و با ترازيابي کشورهاي مشابه ايران با توجه به شاخصهاي مختلف اقتصادي و اجتماعي، مدلي براي پيش بيني نيروي انساني متخصص در زمينه هاي مهندسي مرتبط با فناوري اطلاعات در ايران ارايه مي گردد. در پايان با مقايسه نتايج حاصل از اين مدلسازي با نتايج کشورهاي تراز به نقاط ضعف و قوت آن اشاره مي شود.
نتايج اين تحقيق از آن حکايت دارد که ساليانه حدود پنج هزار نيروي انساني متخصص بايد در رشته هاي برق، الکترونيک، کامپيوتر و مخابرات در مقاطع تحصيلي مختلف تربيت و به بازار کار کشور عرضه گردد. با احتساب رشته هاي جديدي همچون دولت الکترونيکي، تجارت الکترونيکي، جامعه شناسي و فناوري اطلاعات، يادگيري الکترونيکي و نظاير آن که به تازگي مورد توجه نظام آموزش عالي در کشورها قرار گرفته است، در برنامه چهارم توسعه کشور تربيت نيرويي حدود سي تا چهل هزار نفر در رشته هاي مرتبط با فناوري اطلاعات و در مقاطع اطلاعات و در مقاطع مختلف آموزش عالي ضروري به نظر مي رسد. همچنين بر اساس نتايج حاصل از تحقيق لازم است براي حصول اطلاعات دقيق تر براي برنامه ريزي هر دو سال يک بار روند پيش بيني با اطلاعات جديد تکرار شود.