منبع: مجله علمی پژوهشی روانشناسي و علوم تربيتي پاييز و زمستان 1383; 34(2)

چکیده:
هدف اين مقاله جستارگشايي در خصوص استانداردسازي منابع انساني در آموزش و پرورش است. امروزه حركت كيفي به سمت آموزش هاي بهينه و كارآمد در نظام هاي تعليم و تربيت امري بديهي و ضروري به شمار مي رود. زيرا يكي از عوامل مهم پيشرفت و توسعه هر جامعه اي اساساً منابع و نيروي انساني و چگونگي تربيت آنهاست. نوشتار حاضر، با نگاهي به آموزش و پرورش به عنوان نظام اساسي در تربيت منابع انساني، سعي در طرح مسئله دارد، زيرا ما در شرايطي هستيم كه سياستگذاران و رهبران آموزشي دغدغة اطمينان از آموزش هاي استاندارد را دارند و اين اطمينان زماني ميسر است كه معلم و منابع انساني استاندارد شوند. لذا در اين مقاله سعي شده است با استفاده از معتبرترين منابع و سايت ها در مورد مفهوم استاندارد و سابقة تاريخي آن در جهان و ايران بحث شود و سپس استانداردهاي آموزشي و اصول هفت گانة استاندارد مورد مطالعه قرار گيرد. اين بحث با تبيين نهضت استانداردهاي آموزشي و شرايط اقليمي دنبال مي شود و به خوشه هاي فرهنگي در سطح آمايش سرزمين اشاره مي گردد. در ادامة بحث به پنج مسئله در خصوص ضرورت آموزش مبتني بر استاندارد در كشور پرداخته مي شود و شپس صلاحيت هاي حرفه اي و چهار مدخل عمده در مقولة استانداردسازي مورد مطالعه و بررسي قرار مي گيرد. سرانجام به هشت مدل مفهومي به عنوان درآمدي جهت ادامة بحث در آينده اشاره شده است.