منبع: مجله علمی پژوهشی پژوهشگر (مديريت) بهار 1388; 6(13)

چکیده:

 با ورود به سده بيست و يکم، از نيروي انساني به عنوان شريک استراتژيک و با ارزش ترين سرمايه سازمان ياد مي شود. بديهي است سرمايه به خودي خود حاصل نمي شود و صرف داشتن آن کفايت نمي کند. چه بسيار افرادي که داراي سرمايه بوده اند اما به جهت غفلت و ندانم کاري آن را به باد داده اند. به طريق مشابه، سرمايه انساني را نيز مي بايست به دست آورد، حفظ نمود و از آن به نحو بهينه جهت ايجاد ارزش افزوده، بهر برداري كرد. اين امر، نيازمند تفکر و عمل است. تفکري که ارزش اين سرمايه را بداند و عملي که شيوه جذب، پرورش و نگهداشت آن را نشان دهد. مديريت استراتژيک منابع انساني بيانگر اين تفکر و استراتژي منابع انساني نمايانگر اين عمل است. اما اينكه استراتژي مزبور مي بايست داراي چه ويژگي ها و كاركردهايي باشد، موضوعي است كه نظريه هاي مختلفي پيرامون آن مطرح شده است. تشريح اين رويكردهاي نظري در قالب رويكردهاي استراتژيك و غيراستراتژيك، موضوعي است كه مقاله حاضر به آن مي پردازد.
 
كليد واژه: مديريت استراتژيك منابع انساني، استراتژي منابع انساني، نظريه هاي استراتژي منابع انساني