منبع : مجله علمی پژوهشی پژوهشنامه حمل و نقل زمستان 1386; 4(4)

چکیده:

در كشور ايران نيز مانند ساير كشورها مشكل ترافيك به ويژه در ابعاد تراكم و تصادفات بسيار نگران كننده است. تاكنون در برنامه هاي مختلف، سازمانهاي درگير با حمل و نقل، طرح هاي مختلفي را كه به نوعي جزء زير پروژه هاي حمل و نقل هوشمندند، براي رفع مشكلات خود به اجرا در آورده اند، اما طرح جامعي در خصوص اجراي سيستم هاي هوشمند هنوز در كشور تبيين نشده است. فقدان برنامه راهبردي سيستم هاي هوشمند علاوه بر اين كه باعث تكرار سرمايه گذاري هاي مشترك در زيرساختهاي جامعه مي شود، بلكه باعث ناهماهنگي و ناسازگاري اين سيستمها با يكديگر شده و ممكن است مشكلات بيشماري را در اتصال زيرسيستمها به يكديگر ايجاد كرده و علاوه بر آن كه مشكلي را از حمل و نقل كشور حل نمي كند،‌ ممكن است معضلات جديدي در بهره برداري از سيستم حمل و نقل نيز ايجاد كند. در تحقيق حاضر ابتدا به مرور ادبيات و بررسي كاربردهاي سيستم هاي حمل و نقل هوشمند پرداخته شده و سپس با استفاده از متدولوژي برنامه ريزي راهبردي با نگرش پيش تدبيري راهبردهاي توسعه سيستم هاي حمل و نقل هوشمند تدوين شده است. براي تدوين استراتژي ها از ماتريس SWOT استفاده شده است. در ادامه به منظور اولويت بندي راهبردها از فنون تصميم گيري با معيارهاي چندگانه (AHP) و روش QSPM استفاده شده و نتايج حاصل از آن با استفاده از ضريب رتبه بندي اسپيرمن مقايسه شده است.
 
كليد واژه: حمل و نقل هوشمند، ايمني، برنامه ريزي راهبردي