منبع : مجله علمی پژوهشی مديريت سلامت بهار 1385; 9(23)

چکیده:

آموزش عالي مي باشد. بر همين اساس و از سال 1380 وزارت علوم، تحقيقات و فناوري اقدام به اجراي طرح کاراد (توسعه کارآفريني در دانشگاه ها) و راه اندازي مراکز کارآفريني در دانشگاه هاي تابعه نمود. اما در سطح دانشگاه هاي علوم پزشکي، مراکز مشابهي که داراي تشکيلات و ساختار سازماني مشخصي باشد وجود نداشته و علي رغم نياز مبرم به توسعه اقدامات کارآفريني در اين دانشگاه ها، توجه چنداني به مقوله کارآفريني به عمل نيامده است.
روش پژوهش: در اين بررسي توصيفي - تطبيقي که با هدف طراحي ساختار سازماني مراکز کارآفريني در دانشگاه هاي علوم پزشکي ايران انجام شد، ده مرکز کارآفريني دانشگاهي در کشورهاي هلند، مالزي و آمريکا، و 12 مرکز در دانشگاه هاي تابعه وزارت علوم، تحقيقات و فناوري در ايران با ابزارهاي گردآوري داده ها شامل بررسي پايگاه هاي اينترنتي مراکز کارآفريني، پرسشنامه و مصاحبه مطالعه شدند.
يافته ها: يافته هاي پژوهش شامل شناسايي اهداف، برنامه ها، ساختار، منابع، ارتباطات، نحوه ارزيابي، نقاط قوت، و نقاط ضعف مراکز کارآفريني مورد بررسي بود که ضمن لحاظ نمودن متغيرهاي مزبور و در نظر گرفتن ساختار و تشکيلات دانشگاه هاي علوم پزشکي، و شرايط اجتماعي و فرهنگي و ساير مقتضيات خاص کشور، ساختار سازماني مراکز کارآفريني در دانشگاه هاي علوم پزشکي طراحي، و با کمک روش دلفي آزمون؛ و نهايي شد.
نتيجه گيري: اين بررسي حاکي از ضرورت راه اندازي مراکز کارآفريني در دانشگاه هاي علوم پزشکي با ساختار سازماني منعطف، پويا و علمي است که متناسب با ماموريت اين مراکز طراحي شده باشد. با استفاده از الگوي ارايه شده در اين مطالعه، مقدمات لازم براي راه اندازي مراکز کارآفريني در دانشگاه هاي علوم پزشکي فراهم و شرايط مناسب جهت توسعه کارآفريني در حوزه خدمات سلامتي فراهم خواهد شد.
 
كليد واژه: ساختار سازماني، مراکز کارآفريني، دانشگاه هاي علوم پزشکي