نویسنده:
دکتر سهراب اميريان : عضو هيأت علمي دانشگاه پيام نور- مرکز بيجار

چکيده :
کارآفريني عامل توسعه اقتصادي و فرايند توليد دانش، ثروت، توسعه تكنولوژي و اشتغال مولد است و راز موفقيت کشورهاي صنعتي در اين است که در فرايند توليدي، علم، اطلاعات و تکنولوژي را جايگزين مواد خام و انرژي کرده‌اند. در سراسر دنيا دانشگاه‌ها و مراكز آموزش عالي در توسعه كارآفريني ويژگي‌ها، جايگاه وکارکرد خاص خود را دارند. در اين ميان نظام دانشگاهي كشورهاي پيشرفته نسبت  به كشورهاي در حال توسعه نقش بسيار زيادتري از نظر کمي و کيفي در آموزش، پژوهش، توسعه و ترويج كارآفريني دارند. بسياري از دولت‌ها تلاش مي‌كنند تا هر چه بيشتر دانشگاه‌ها را در امر كارآفريني و فعاليت‌هاي كارآفرينانه درگير كنند. در كشور ما اين مفهوم براي بسياري از دست اندركاران، تصميم‌گيران و افراد جامعه ناشناخته است. در شرايط كنوني اقتصاد كشور كه با مسائل اجتماعي و اقتصادي مهمي روبروست، نقش دانشگاه‌ها در توسعه كارآفريني اهميت مي‌يابد. دانشگاه‌ها در گذشته نتوانسته‌اند نقش شايسته خود را در امر كارآفريني ايفا نمايند و امروزه هم در اين مسير با موانع زياد و گوناگون سياسي، اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي رو به رو هستند. بخشي از اين مشکلات به نظام آموزشي، ساختار و عملکرد آن و بخشي نيز به مسايل کلان دولت و جامعه و ارتباط ميان آنها مربوط مي‌شود. به طور کلي اين مقاله در خصوص موانع توسعه كارآفريني در دانشگاه‌هاي كشور تهيه و تدوين شده است. در اين مقاله تلاش مي‌شود که اهميت کارآفريني در دنياي کنوني و در جامعه ايران بيان شده، جايگاه و وضعيت موجود و مطلوب دانشگاهها در پاسخگويي به اين نياز اساسي ارزيابي و تعيين گردد. بي‌شک در حرکت و تحول از وضع موجود به وضع مطلوب موانع متعدد و پيچيده‌اي وجود دارد که شناخت دقيق آنها هدف اصلي تدوين اين مقاله است. در پايان راه‌حل‌هاي مناسب جهت رفع موانع ارايه مي‌شود. 

واژه‌هاي کليدي: کارآفريني، دانشگاهها، طرح کاراد، موانع کارآفريني