نويسندگان:
رضوان قنبرعلي: دانشجوي کارشناسي ارشد توسعه روستايي، دانشکده کشاورزي، دانشگاه رازي،
کيومرث زرافشاني: عضو هيئت علمي دانشکده کشاورزي، دانشگاه رازي، کرمانشاه،

چکيده :
امروزه تمام کارشناسان و سياستگذاران بر اين نکته اتفاق نظر دارند که مهمترين چالش اقتصاد ايران در برنامه چهارم و دهه 80 موضوع اشتغال و بيکاري است و نکته مهم اين است که چگونه بايد با اين پديده برخورد کنيم و استراتژي هاي برخورد با اين چالش را چگونه تعيين  و اجرا کنيم تا ظرفيت هاي اقتصادي کشور را فعال و کوشا کند. در حال حاضر مساله بيکاري به ويژه براي جوانان و حتي فارغ التحصيلان دانشگاه ها از معضلات بسيار مهم کشور محسوب مي شود. اشتغال دانش آموختگان يکي از مسائلي است که همواره مورد توجه برنامه ريزان و سياستگذاران کشورهاي مختلف بوده است. هر ساله تعداد زيادي از افراد وارد نظام آموزش عالي مي شوند که به فاصله چند سال فارغ التحصيل شده و به سوي بازار کار روانه مي شوند و اين در شرايطي است که رشد اقتصادي و ظرفيت اشتغالزايي جامعه متناسب با رشد دانش آموختگان نمي باشد. در شرايط حاضر، بخش دانشگاهي کشور به عنوان پايگاه اصلي توليد و اشاعه دانش و تکنولوژي از اهميت ويژه اي در روند توسعه و پيشرفت فعاليت هاي کارآفريني برخوردار است و لازم است به طور کارآمدتر به سوي تجاري سازي تحقيقات و کارآفريني دانشگاهي، رويکرد جدي تري داشته باشد. به بياني ديگر در اقتصاد مبتني بر دانش، بخش دانشگاهي به عنوان يکي از ارکان اصلي نظام ملي نوآوري، ديگر نمي تواند تنها به مسئوليت هاي آموزشي يا حتي تحقيقاتي خود اکتفا نمايد و ضروري است در زمينه هاي علمي و تکنولوژيک فناورانه مسئوليت هاي بيشتري را در کارآفريني دانشگاهي به عهده گيرد. گرچه موضوع اشتغال در کشورمان يک مساله پيچيده و چند بعدي است، با اين وجود نگاه سيستمي و کلان توأم با تفکر استراتژيک به موضوع دانشگاه کارآفرين، مي تواند افق جديدي را براي حل معضل بيکاري بگشايد.