نويسندگان:
جمال سليمي :دانشجوي دوره دکتري برنامه ريزي درسي دانشگاه علامه طباطبايي، و عضو هيأت علمي دانشگاه کردستان
علي عبدي : دانشجوي دکتري برنامه ريزي درسي دانشگاه علامه طباطبايي

چکيده:
کار آفريني  و مطالعات مربوط به آن در سراسر دنيا به شدت در حال توسعه است، بطوريکه بيشتر مطالعات در حوزه علوم انساني در  چند سال گذشته را به خود اختصاص داده است.در سالهاي اخير، بسياري از کشورهاي  صنعتي شاهد نرخ بالاي بيکاري، رکود اقتصادي و نوسان در چرخه اقتصادي خود بوده اند به طوريکه اين کشورها در بعد از جنگ جهاني دوم، چنين رکودي را تجربه نکرده اند. در اين ميان، توجه بسياري از سياستگذارن و تصميم سازان سياسي به نقش بالقوه کارآفرينان متمرکز شده است. کارآفريني فرايندي است که براساس مجموعه اي از متغيرهاي کلي نگر، ديناميک، منحصر به فرد و و حساس تعريف مي شود. بعضي مي گويند که، کار آفريني به مثابه يک راز يا معما است و هر گونه رخداد کارآفرينانه داراي شرايط منحصر به فرد خود است که مملو از متغيرهاي پيچيده و خاص است.اما دسته اي ديگر از صاحبنظران اين عرصه معتقدند که کارآفريني داراي چارچوب موضوعي و هدف مشخص است و بنابراين مي توان براي آن محتوا انتخاب و طرح برنامه درسي تدوين نمود و در يک عبارت؛ کارآفريني قابليت آموزش را داراست.در اين مقاله ما به دنبال بيان ضرورت آموزش کار آفريني و تبيين اصول و مباني آن هستيم. در ادامه مقاله، روشهاي آموزش کار آفريني را مطرح و در نهايت سعي خواهد شد تا به بررسي نقش دانشگاه- به عنوان مراکز خاص آموزشي- در آموزش کار آفريني بپردازيم.

کليد واژه: کارآفريني-  آموزش کار آفريني، اصول و مباني آموزش کار آفريني- روشهاي آموزش کارآفريني- دانشگاه و کارآفريني