نويسندگان:
محمد سريرافراز، فاطمه فهيمي فر :
دانشجويان کارشناسي ارشد علوم اقتصادي گرايش برنامه ريزي سيستم هاي اقتصادي
 
چکيده:
انتظارات جديد از دانشگاه ها ايجاب مي کند که دانشگاه ها در توسعه اقتصادي و اجتماعي کشور نقش محوري ايفا نمايند. تحقق اين خواسته از طريق تحول دانشگاه سنتي که وظيفه خود را تحقيق و تدريس مي دانست به دانشگاه کارآفرين امکانپذير است. يکي از برون دادهاي تعاملات دانشگاهيان و صنايع، پارک هاي علمي فناوري و مراکز رشد (انکوباتورها) مي باشد. اين دسته از مراکز نمود عيني يک دانشگاه کارآفرين مي باشند. اين مجموعه ها که معمولاٌ در مجاورت قطبهاي دانشگاهي و يا صنعتي – اقتصادي شکل مي گيرند ، ضمن ايجاد فضاي مناسب جهت انجام تحقيقات کاربردي و تجاري سازي نتايج آن و انتقال فناوري ، موجبات رشد شرکتها و مؤسسات را از رهگذر هم افزايي ناشي از مجاورت فيزيکي اين واحدها و نيز کاهش هزينه هاي سرمايه گذاري، فراهم مي سازد. هم چنين اين مراکز مي توانند قابليت هاي کارآفريني شامل دانش، مهارت و نگرش کارآفريني را در دانش آموختگان ايجاد نمايد و دانش آموختگان به عنوان عاملان تغيير اجتماعي، اين قابليت ها را در جامعه ترويج دهند.
در سالهاي اخير ايده ايجاد پارکهاي علمي فناوري و مراکز رشد در بين سازمان هاي دولتي و غيردولتي ايران جايگاه ويژه اي يافته است، تأسيس 7 پارک علمي فناوري و 42 مرکز رشد، اقدامات وزارت صنايع و معادن و وزارت ارتباطات و فناوري اطلاعات براي ايجاد پارکهاي فناوري و تأسيس دفتر پارکهاي علمي فناوري در هفته پژوهش امسال در وزارت علوم، تمامي نشانگر اهميت اين مراکز در کشور مي باشد.
مقاله حاضر با رويکردي علمي- تحليلي، پارک هاي علمي فناوري که زاييده تعامل دانشگاه و صنعت مي باشند را به عنوان يک نمونه عيني و ولاقعي از دانشگاه کارآفرين معرفي مي نمايد؛ لذا جهت تقويت فرهنگ کارآفريني توجه به اين مراکز بيش از پيش ضروري به نظر مي رسد.

واژگان کليدي: پارک علمي فناوري – دانشگاه کارآفرين – دانشگاه و صنعت - مراکز رشد