نويسندگان:
دکتر عظيم زارعي : عضو هيات علمي دانشگاه سمنان
دکتر سيد کاظم ابراهيمي : عضو هيات علمي دانشگاه سمنان

چکيده :
در حال حاضر نقش و جايگاه کارآفريني به عنوان يکي از عوامل به يقيين تعيين‌کننده در فرايند توسعه سازمان‌ها و کشورها توجه صاحبنظران علمي و مديران را بيش از پيش به خود جلب نموده است. کوشش‌هاي فراوان صاحبنظران علمي در شناخت هر چه بيشتر و رفع تنگناهاي علمي گسترش کارآفريني و همچنين تلاش مديران در جهت پياده‌سازي موفق الگوها و دست‌آوردهاي علمي اين حوزه گواهي روشن بر اين مدعا مي‌باشد. در اين خصوص نظام آموزش کارآفريني با رسالت تربيت کارآفرينان متعهد و متخصص مورد نياز کشور نقش قابل توجهي را بر عهده دارد. اگر هدف غائي نظام آموزش کارآفريني ايجاد و ارتقاء مهارتهاي مورد نياز کارآفرينان مفروض پنداشته شود، آنگاه در حالت ايده‌آل طراحي و برنامه‌ريزي اين نظام بايد به گونه‌اي صورت گيرد که کليه خواسته‌ها، نيازها و مهارتهاي مورد نياز کارآفريني به شکل مطلوب برآورده گردد. به نظر مي‌رسد اين امر در مقام عمل به دليل محدوديتهاي متعدد پيش‌روي نظام آموزش کارآفريني کمتر احتمال تحقق دارد. لذا تعيين‌ اولويت‌هاي آموزش کارآفريني خواسته يا ناخواسته ضرورت پيدا مي‌کند که اين امر نيز به نوبه خود تحت تأثير شناسايي کامل، به موقع و صحيح نيازها، خواسته‌ها و مهارتهاي مورد نياز کارآفريني و اولويت‌بندي آنها مي‌باشد. چنين فضايي از تحقيق و تصميم‌گيري تطابق کاملي با مفروضات و مفاهيم مدلهاي تصميم‌گيري چندشاخصه دارد. در اين مقاله نحوه استفاده از اين مدلها در تعيين اولويت‌هاي اوليه نظام آموزش کارآفريني مورد توجه قرار گرفته است.

واژگان کليدي: نظام آموزش کارآفريني، مدلهاي تصميم‌گيري چندشاخصه