نويسنده:
داود موزاني : مربي كارآفريني و مدير راه اندازي مركز رشد دانشگاه صنعتي بابل

چكيده:
سازمان پديده‌اي اجتماعي به شمار مي‌آيد كه به طور آگاهانه هماهنگ شده و داراي حدود و ثغور نسبتاً مشخصي مي‌باشد و براي تحقق هدف يا اهدافي، بر اساس يك سلسله مباني دائمي فعاليت مي‌كند. دانشگاه به عنوان يك سازمان مهم در اجتماع امروزي ميبايست جهت بقا و بهبود در جامعه از ساختار لازمي برخوردار باشد. ساختار عبارت است از الگوي روابط بين افراد، گروهها و واحدها در يك سازمان. ساختار سازماني تصريح مي‌كند كه وظايف، چگونه تخصيص داده شوند، چه كسي به چه كسي گزارش دهد و سازوكارهاي هماهنگي رسمي و همچنين الگوهاي تعاملي سازماني كه بايد رعايت شوند كدامند؟
در مقاله حاضر، با در نظر گرفتن ساختار فعلي دانشگاهها و مطالعه شرح وظايف آنها به جايگاه دانشگاهها در جامعه و انتظارات جامعه از دانشگاهها و ميزان مطلوبيت اين جايگاه پرداخته‌ايم.بر اين اساس با توجه به اجراي طرح كاراد سعي شده است به بررسي و تحليل ساختاري مراكز كارآفريني در دانشگاهها پرداخته شود. بر اين اساس ضمن مرور مستند ادبيات موضوعي مربوط به كارآفريني در دانشگاهها و موضوعات مرتبط با آن، ساختار بديعي معرفي گرديده كه در آن ضمن ايجاد ساختار مراكز كارآفريني، به ساختار مراكز رشد،دفتر ارتباط با صنعت، دفتر استعدادهاي درخشان، قطبهاي علمي توجه خاص گرديده و ساختار مشخص و منظمي براي تمامي اين مراكز در دانشگاهها معرفي مي‌شود. در پايان مقاله، موارد مذكور جمع‏بندي شده، بحث‌ونتيجه‌گيري، كاربردهاي مديريتي، و پيشنهادات مرتبط با آن جهت پيگيري تحقيقات مشابه در آينده ارائه شده است.

واژه‌هاي كليدي: ساختار- مراكز كارآفريني