نويسندگان:
قنبر اميرنژاد : عضو هيأت علمي دانشگاه آزاد اسلامي واحد شوشتر
محمد حسن محسن نسب :  عضو هيأت علمي دانشگاه آزاد اسلامي واحد شوشتر

چكيده :
امروزه تمامي کشورها براي دستيابي به هدف‌هاي راهبرد ملّي، رشد اقتصادي وتوليد ثروت، پويايي فرهنگي، تعالي مدني و انسجام اجتماعي و بطور کلي حرکت درمسير توسعه پايدار برمبناي نوآوري، فن‌آوري و کارآفريني، مديريت دانش و دانايي محوري در سطوح و حوزه‌هاي مختلف درپي بالندگي سرمايه‌هاي اجتماعي و ارتقاء کيفيت نيروي انساني خويش مي‌باشند. زنان نيز از اولين افراد درخانه هستند که صبح قبل از همه کار راشروع مي‌کنند واز جمله آخرين ا فراد هستند که دست از کار مي‌کشند دراين ميان دانشگاه نيز در قبال توسعه ملي متعهد بوده و اين تعهد در پرتو نقش‌آفريني زنان و مردان بر پايه کارکردهاي مورد انتظار به انجام مي‌رسد.زنان كارآفرين ميتوانند نقش آفرين در رسيدن به توسعه پايدار باشند .از مهمترين موانع توسعه‌اي در زمينه اشتغال زنان، موانع اجتماعي و عدم آموزش کافي مي‌باشد.
اين مقاله کوششي در جهت يافتن آسيب شناسي زنان، دانشگاه، اشتغال وکارآفريني است.

کلمات کليدي :  زنان، دانشگاه، اشتغال، دانشگاه کارآفرين، کارآفريني، زن‌کارآفرين