امروزه کار جزء جدايي ناپذير زندگي انسان ها به حساب مي آيد. همه روزه افراد، زمان زيادي از وقت خود را در سازمان ها مي گذرانند. فشارها و خواسته هاي نامحدود سازماني، افراد را مجبور مي کند که مدام در حال کارکردن باشند، در نتيجه احتمال شکل گيري "اعتياد به کار" در آنها افزايش مي يابد. پديده اعتياد به کار به ويژه در مشاغلي بيشتر مشاهده مي شود که انرژي ذهني بالايي را از فرد مي طلبد. اين پژوهش با هدف بررسي نقش عوامل شخصيتي در شکل گيري اعتياد به کار در اعضاي هيات علمي دانشگاه صورت گرفته است. روش تحقيق حاضر از نوع توصيفي از شاخه همبستگي و مبتني بر مدل سازي معادلات ساختاري است. جامعه آماري تحقيق دربرگيرنده اعضاي هيات علمي دانشگاه تهران بوده است، بدين منظور 230 پرسش نامه توزيع و جمع آوري گرديد. نتايج تحقيق نشان مي دهد که ويژگي هاي شخصيتي، چون وظيفه شناسي، برون گرايي و گشودگي، رابطه مثبتي با اعتياد به کار دارند، در حالي که بين ابعاد شخصيتي روان رنجوري و سازگاري با اعتياد به کار رابطه معناداري مشاهده نشد.
 
كليد واژه: اعتياد به کار، مدل پنج عاملي شخصيت، برون گرايي، سازگاري، روان رنجوري، گشودگي، وظيفه شناسي