در اين مقاله گرايش خط مشي گذاران بودجه در به کارگيري دو مدل جزيي تدريجي و مدل تعادل نقطه اي با استفاده از داده هاي آماري بودجه در فصل آموزش و پرورش و برنامه هاي زير مجموعه آن در طول سالهاي 53-85 مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته است. به اين منظور اعتبارات مصوب فصل آموزش و پرورش در بودجه کل کشور و پانزده برنامه آن با استفاده از آزمونهاي کلموگروف اسميرنف، ضرايب کشيدگي و چولگي و نيز درصد تغييرات مورد سنجش قرار گرفت. نتايج نشان ميدهد که شيوه برنامه ريزي برنامه هاي اصلي در فصل آموزش و پرورش از مدل تعادل نقطه اي پيروي ميکند. در حالي که برنامه هاي جانبي و به طور عمده تخصصي با مدل جزيي تدريجي قابل تعريف هستند. به نظر مي رسد علاوه بر عامل مهم قيمت نفت و ترجيحات فرهنگي، اعتقادي خط مشي گذاران، ارتباط نوع برنامه با ماموريت اصلي نهاد دولتي نيز در ايجاد نقاط فراز و فرود در فصل آموزش و پرورش موثر است.
 
كليد واژه: بودجه ريزي، مدل جزيي – تدريجي، مدل تعادل نقطه اي، برنامه