هدف: هدف از تحقيق حاضر، دريافت بررسي رابطه هماهنگي گونه هاي پذيرش استراتژي هاي تغيير ‏سازماني (گونه هاي ساختار، تکنولوژي، فرهنگ، نيروي انساني، اهداف) بر افزايش عملکرد است.‏
روش: جامعه پژوهشي حاضر شامل شرکت هاي هواپيمايي خارجي فعال در ايران است و کل ‏شرکت هاي مذکور در طول سال هاي 79- 1384 به عنوان نمونه هاي تحقيق مورد آزمون قرار گرفتند.‏
در اجراي اين تحقيق از روش ترکيبي با رويکرد کيفي و کمي استفاده شد. روش کيفي استفاده شده ‏در اين تحقيق، مطالعه موردي بود‏ و به منظور اجراي آن از مشاهده، مصاحبه و بررسي متون براي ‏جمع آوري اطلاعات استفاده شد. روش کمي مورد استفاده در اين تحقيق، ميداني و همبستگي بود. به ‏منظور جمع آوري اطلاعات در اين روش از دو پرسشنامه محقق ساخته استفاده شد.‏
يافته ها: با استفاده از روش کيفي و روش کمي مشخص شد که به موازات افزايش عملکرد ‏شرکت هاي هواپيمايي، گونه هاي استراتژي هاي تغيير سازماني تغيير پيدا مي کنند. در ضمن با افزايش ‏ميزان هماهنگي گونه هاي استراتژي هاي تغيير سازماني، ميزان عملکرد (کارايي و اثربخشي) آن ها نيز بالا ‏‏ مي رود.‏
نتيجه گيري: سازمان هاي درون يک صنعت مي توانند به گروه هاي عملکردي مختلف تقسيم شوند ‏‏( به عنوان نمونه عملکرد بالا، عملکرد متوسط، عملکرد پايين).‏
افزايش عملکرد از طريق هماهنگ سازي گونه هاي استراتژيهاي تغيير به دو طريق انجام پذير است: ‏الف - افزايش عملکرد بين گروهي: به موازات افزايش هماهنگي بين گونه هاي استراتژي هاي تغيير، ‏سازمانها مي توانند صرف نظر از اين که در چه گروهي هستند (عملکرد بالا، عملکرد متوسط، عملکرد ‏پايين)، به صورت فزاينده عملکرد خود را افزايش دهند؛ ب - افزايش عملکرد درون گروهي: به موازات ‏افزايش هماهنگي بين گونه هاي استراتژي هاي تغيير يک سازمان درون يک گروه خاص (به عنوان ‏نمونه، گروه سازمان هاي با عملکرد پايين) مي توان انتظار افزايش عملکرد آن سازمان خاص را درون ‏گروه خود داشت.
 
كليد واژه: استراتژي هاي تغيير سازماني، هماهنگي، نقاط مرجع استراتژيک، عملکرد، گونه شناسي تغيير