امروزه توانمندسازي كاركنان از مباحث مهم مديريت منابع انساني سازمان ها به حساب مي آيد و در اين ميان مهم آن است كه هر كدام از افراد سازمان چه احساسي نسبت به توانمندبودن خود دارند. با مرور ادبيات و نوشته هاي مربوط به توانمندسازي كاركنان، نقش و جايگاه دانش ضمني و تبديل آن به دانش صريح و قابل انتقال در بين ساير كاركنان به روشني قابل توجه مي باشد. اين مقاله به بررسي رابطه انتقال دانش ضمني با احساس توانمندي كاركنان در دانشگاه هاي پيام نور استان مازندران مي پردازد. پژوهش از نوع پيمايشي بوده و داده هاي موردنياز با استفاده از ابزار پرسش نامه و به روش نمونه گيري تصادفي از بين تعداد 173 نفر از كاركنان جامعه مورد مطالعه و گردآوري شده است. براي آزمون فرضيات از آزمون همبستگي اسپيرمن استفاده شده است. نتايج تحقيق بيان گر وجود رابطه معني دار بين متغيرهاي پژوهشي است. به اين معني كه بين انتقال دانش ضمني از يك سو و توانايي كاركنان در تصميم گيري، پذيرش مسووليت تصميم گيري از سوي كاركنان، دسترسي كاركنان به ابزارهاي مرتبط با تصميم گيري و اجرا و در نهايت، پذيرش مسووليت پي آمدهاي تصميم از سوي كاركنان از ديگر سو، رابطه مثبت و معني داري وجود دارد.
 
كليد واژه: مديريت دانش، انتقال دانش ضمني، توانمندسازي، تصميم گيري، مسووليت پذيري