تصميم گيري زيربناي ايجاد سازمان و حرکت، رشد و توسعه آن ها براي کسب اهداف مشخص در سطوح راهبردي است و بر پايه ادراک، دانش، آگاهي از پيامدها، شناخت محيط و سرعت عمل رهبران و مديران سازمان صورت مي گيرد. گستردگي و پيچيدگي فرايند هاي لازم براي تحقق به عزم سازمان و اتخاذ تصميم هاي راهبردي ضرورت بهره مندي سازمان از يك سامانه سيستماتيک و هوشمند تصميم گيري را غيرقابل اجتناب مي سازد. در اين مقاله به بررسي و تبيين قابليت هاي توانمندساز سيستم خبره و تاثير آن بر تصميمات سازمان مورد مطالعه در سطوح استراتژيک به مطالعه مي پردازد. جامعه آماري تحقيق را 68 نفر از مديران سازمان در سطوح ارشد و مياني در تعامل با ماهيت محتوايي يك سيستم هوشمند تصميم گيري شکل مي دهد. تحقيق متضمن فرضياتي در چارچوب تشخيص ماهيت مسايل سازمان، قدرت ادراک تصميم گيران، شناسايي فرصت ها، انتخاب راهکار مناسب و ارزيابي تصميمات سطوح استراتژيک است که با توجه به ويژگي هاي سيستم خبره مورد بررسي و آزمون قرار گرفته است. پس از ارايه داده ها، تحليل رفتار آزمودني ها و تبيين نتايج آزمون فرضيه ها، راهبرد هايي جهت اشاعه سيستم هاي هوشمند در سطوح مديريت عالي سازمان ارايه مي شود.
 
كليد واژه: تصميم راهبردي، سيستم خبره، هستارشناختي توانمندي ها، تعامل سازه هاي تصميم خبره محور